vrijdag 17 november 2017

Etosha, Namibië - Maun, Botswana




Omdat we weer dicht bij Etosha NP zijn gaan we nog een keer het park in. Nu vanaf de oostkant bij Numatoni.
Het heeft nu flink geregend en dat is goed te merken. De wegen zijn modderig en de waterholes zijn verlaten omdat er overal genoeg water is voor de dieren. Ondanks dat zien we er toch nog heel veel. De auto is helemaal wit van de kalkachtige modder. Die laten we wassen, het kostte niet veel, maar hij was dan ook niet echt schoon.

























We rijden over een lange saaie weg via Tsumeb en Grootfontein naar Rundu waar we via de Caprivi strip naar de Victoriawatervallen willen. Het enige vermaak bracht de veterenaire controle onderweg, we moeten laten zien wat we aan groente en vlees bij ons hebben. De controleur ziet in onze koelkast een bakje met romanita tomaatjes. Die wil hij wel even proeven. En ja hoor hij vind ze lekker. Ik heb hem maar even geholpen het bakje te legen want ook ik vind ze lekker. Verder kijkt hij niet meer en dat is maar goed ook want er zat nog voor een paar dagen vlees in de vriezer. De Caprivestrip rijden we binnen via Divundu. We kamperen in de Nunda lodge. Prachtig plekje aan de rivier met 's avonds een rode zonsondergang. We rijden een rondje door door de Buffalo Hunting Area. Omdat hier miltvuur is uitgebroken kunnen we niet overal komen. We zien onderweg een dood nijpaard wat al helemaal opgeblazen is. Met een graafmachine wordt hij verwijderd. Ik vind op mijn GPS een binnendoor weggetje naar de grote weg. Dat was niet zo'n goed idee, erg diep zand en smal weggetje. We worden halverwege nog aangehouden door twee militairen met Kalashnikovs. Als we uitleggen dat we een beetje verkeerd gereden zijn halen ze de boomstam van de weg en kunnen we verder. Een goede oefening voor rijden in diep zand. Weinig lucht in de banden en flink toeren aanhouden, dan gaat het prima. Van de lodge-eigenaar krijg ik nog een adres om de auto een grote beurt te geven. Het is in Katima Mulilo aan de grens met Zambia.







Hoba Meteoriet bij Grootfontein



Het toilet
Sanitaire ruimten op de camping
Warm water uit de donkeyshower
De douche




Het is een kleine garage, een loods eigenlijk, maar de monteur is prima. We werden meteen geholpen. Olie ververst en filters vervangen. Alle vetnippels weer gesmeerd en de speling van stuur en wielen gecontroleerd. Ik was zeer tevreden en zeker over de prijs, ongeveer € 125,-
Vanuit Katima Mulilo gaan we de grens met Botswana over naar Kasane.











We gaan hiervandaan met een busje naar de Victoriawatervallen. Dit doen we omdat het gemakkelijker gaat bij het passeren van de grens met Zimbabwe. We hoeven dan niet de auto uit te checken uit de Afrikaanse Unie, inchecken in Zimbawe, weer uitchecken in Zimbabwe en dan natuurlijk weer de Afrikaanse unie in. Te veel gedoe en nog kostbaar ook.
De watervallen zijn indrukwekkend ook al staat er niet erg veel water in de Zambezi rivier. De breedte van de watervallen is nu slechts 1/3 van wat hij na de regentijd is. Evengoed zien we aan de kant van Zambia verschillende jongelui op de rand van de waterval in een soort “zwembadje” zitten. Het heet niet voor niets Devil's Pool.












Terug in Kasane gaan we de volgende dag een tourtje maken door het Chobe Riverfront park. Natuurlijk weer veel wild gezien.
Vanuit Kasane gaan we via Savuti naar Mababe. We proberen zoveel mogelijk buiten de parken te kamperen omdat dit erg veel goedkoper is. In de parken betaal je per persoon 50 US$ en buiten het park ongeveer een kwart daarvan. Daarom kamperen we nog voor het park bij Mwandi Vieuw Campsite. Deze camping wordt gerund door een Australisch stel. Tijdens het avondeten verteld hij dat er een black mamba in zijn schuurtje zit. Ik vraag of hij die morgen gaat vangen, dan wil hem wel even zien. De volgende morgen duikt hij met zijn vangnetje en een stok met een haak eraan het schuurtje in. Na een tijdje in het schuurtje rommelen komt hij naar buiten om te vertellen dat hij hem niet kan vinden. Jammer ik heb nog nooit een black mamba gezien.  


Onweer op Mwandi Vieuw Campsite


De weg via Savuti vinden we erg saai, lang en recht met veel struikgewas en erg diep zand. Wel af en toe enorme olifanten. De olifanten in het Chobe park zijn de grootste ter wereld. Als er een bull langs de weg staat ziet hij er gevaarlijk en onvriendelijk uit. Dus we gaan rustig verder zonder te stoppen om mooie foto's of filmpjes te maken. In Mababe net buiten het park stormt een hele kudde olifanten voor ons langs de rivier in om daar uitgebreid te spatteren en stoeien. Maar weer staat de bull klaar om de kudde te bewaken en ons eventueel een zetje te geven de rivier in. Dus weer geen beelden en rustig verder gereden. We slapen op een heel kleine camping. Hier zijn de olifanten rustiger en wandelen op een meter of 30 langs ons naar de rivier om te drinken. We hebben een eigen douche en toilet in 2 aparte rieten huisjes. In Maun boeken we een vliegtuigje om over de Okavanga delta te vliegen. 








Als je goed kijkt zie je de neushoorns


We kunnen om 8 uur de volgende dag al vliegen en hebben een toestel voor ons alleen uitgezocht. Ik kan naast de piloot zitten en zo alles mooi overzien. In Nederland vlogen we ook al eens in een soortgelijk vliegtuigje met collega Richard. Richard mocht niet te laag toen we over ons huis op Welgelegen vlogen maar deze beste man ging echt wel laag. Een keer op 100 ft oftewel 30 meter. Een keer had hij nog een spelletje met een ander toestel waarbij ze boven en onder elkaar door vlogen. Ik vond het geweldig maar Bernadette had zo haar bedenkingen. Over het algemeen vlogen we tussen 400 en 500 ft. Hierdoor hadden we een prachtig zicht op de delta. Fotograferen en filmen valt nog niet mee. Zodra je scherpgesteld hebt is het alweer voorbij. Omdat het nogal wat waaide hobbelde het toestelletje ook nogal wat. Gelukkig zijn we geen van beide ziek geworden en hebben we de vlucht van ons leven gehad. We hebben zelfs de neushoorns gezien die hier enkele jaren geleden zijn uitgezet en dat schijnt uniek te zijn.









De volgende dag gaan we naar het Moremi NP. Oké, we betalen dan maar de camping van 50 US$ per persoon per nacht. En daar komt de entree van het park nog overheen. Maar eerlijk is eerlijk, het is zeker het geld waard. Prachtig park om mooie routes te rijden en natuurlijk weer veel wild gezien. Onze buurvrouw op de camping had wat meer succes dan wij. Zij had een Luipaard met twee jongen gezien. Wij helaas nog niet, maar dat kan altijd nog. Zij was ook wel wat fanatieker dan wij. Elke morgen om 5 uur eruit en net voor donker weer terug. De meeste parken kun je alleen met een 4x4 voertuig in. En dat was ook hier echt wel nodig.
We hebben nu een rustdag in Maun om het blog wat bij te werken en ons voor te bereiden op de volgende tochten.




donderdag 2 november 2017

Etosha - Kaokoland - Namibië



Omdat het nieuwe startslot nog niet binnen was in Windhoek besluiten we eerst naar het Etosha National Park te gaan. We weten dat Henny en Jo daar nu ook zijn en we hebben met hun afgsproken dat we de campingplaats met hun kunnen delen. Natuurlijk is de camping fully booked. Er is echt geen plaats meer voor ons. Als we bij Henny en Jo op hun plekje willen staan mag dat wel. Na veel vijven en zessen krijgen we toch een eigen plek en deze is zo groot dat Henny en Jo bij ons komen staan. Overigens zijn er nog vele plekken niet bezet. Hoezo fully booked.
Ja nu begint de dierentuin pas echt. Er zijn vele waterholes met daarbij natuurlijk vele dieren door elkaar heen. Soms lijkt het wat onnatuurlijk vooral bij de waterhole op de camping die 's avonds verlicht is. Onze favoriet was de Ondeka waterhole ten noorden van camping Okaukuejo.
De foto's spreken voor zich















We staan 3 nachten op camping Okaukuejo en nog 2 nachten op camping Halali. We nemen weer afscheid van Henny en Jo en vervolgen onze reis naar het Kaokoland oftewel het land van de Himba's. Eerst halen we het slotje van de Toyota op in Otjiwarango. Het is natuurlijk nog niet binnen. Gelukkig de volgende dag wel. Op de campsite van Oppi Koppi horen we dat we wel een mooie off-road weg kunnen nemen naar Sesfontein. Erg spannend 27km rijden in 2 uur door droge rivierbeddingen met heel veel erg diep los zand. En natuurlijk af en toe de steile helling weer op. Voor mij leuk voor Bernadette hoefde het niet zo.




Sesfontein is een oud Duits fort wat is omgebouwd naar een lodge. Erg leuk maar ook erg heet. We zien nu overal langs de weg Himba's waarvan de vrouwen schaars gekleed zijn maar de mannen er nagenoeg normaal uit zien. Het is wel een enigszins vreemde gewaarwording als er naast je in de supermarkt een dame met blote borsten staat om een puddinkje uit te zoeken.














We rijden door tot de grens met Angola om de Epupa watervallen te bekijken. Helaas staat er niet al te veel water in de rivier de Cunene en daarom is de waterval minder spectaculair. We rusten een dagje uit om bij te komen van de toch wel vermoeiende kilometers door de hitte en soms slechte wegen.








We bezoeken hier een Himba dorp. We nemen een gids en voedsel voor de Himba's mee en worden daarom van harte uitgenodigd om te zien hoe zij leven. In het dorp zien we eigenlijk alleen maar vrouwen en kinderen en een enkele oudere man. De Himba vrouwen zijn ingesmeerd met een mengsel van oker, kruiden en geitenvet. Hierdoor krijgen ze de bijzondere rood/bruine kleur. Dit goedje wordt ook in het haar gesmeerd en ziet er dan kleiachtig uit. Het haar blijft een maand zitten maar de huid doen ze elke dag. Wassen doen ze zich niet.
We rijden een flink stuk langs de rivier de Cunene die de grens vormt tussen Namibië en Angola.De weg heeft steile hellingen en naar beneden gaat het behoorlijk hard. Daarnaast slingert hij nogal wat. Uitkijken als je boven op de top komt.
Des te verder we naar het oosten gaan des te beter worden de wegen en we vinden het best wel lekker om weer over asfaltwegen te kunnen rijden. Ik schrijf dit verhaaltje op camping Sachsenhein aan de oostkant van het Etosha NP.